از حُسن تو اُفتادہ چہ شورے بہ زمانہ
عالم ہمہ جویائے تو اے دُرِّ یگانہ
ہر کس ز تو دارد بہ لبِ خویش فسانہ
اے تیرِ غمت را دل ِ عُشّاق نشانہ
خَلقے بتو مشغول و تو غائب ز میانہ
از دردِ تو دارم بہ دلِ خویش خزانہ
فارغ شدہ از عزّت و ناموسِ شہانہ
فریاد وشم بہر تو شیرینِ زمانہ
مجنون صفتم در بدر و خانہ بخانہ
شاید کہ بہ بینم رُخِ لیلےٰ بہ بہانہ
دیوانۂ تو ہستم و بیگانہ ز غَیرم
مانندِ صبا بہرِ تو اے لالہ! بہ سیَرم
در ذوقِ تمنّائے تو پرّاں شدہ طَیرم
گہ معتکف مسجد و گہ ساکنِ دَیرم
یعنی کہ تُرا می طلبم خانہ بخانہ
باطعنہ و تشنیع مرا نیست سروکار
گردم پئے آں یار بہر کوچہ و بازار
باشد کہ رسم در حرم ِ دوست بہ یکبار
حاجی بہ رہِ کعبہ و من طالبِ دیدار
اُو خانہ ہمی جوید و من صاحب ِ خانہ
بنگر نصؔیر آں کہ شہیدِ کرمِ تُست
آسودگئی اُو ز نویدِ کرمِ تُست
مایوس مگر داں کہ بعید ِ کرمِ تُست
تقصیرِ ہلاؔلی بامیدِ کرمِ تُست
یعنی کہ گنہ را بِہ ازیں نیست بہانہ
(عرش ناز)



